Lo Canal de las doas Mars

Le Riverain - Lo Canal de las doas Mars
Partager sur facebook
Partager sur facebook

Istòria d’un cap-d’òbra

Fasiá bèl temps que l’idèa de far se rejónher las aigas de l’Ocean Atlantic e de la Mar Mediterranèia èra venguda a l’esperit dels òmes politics. De l’Antiquitat als Temps modèrnes,  una via navigabla que permetriá de contonar la peninsula Iberica, aquò tombava jol sens ! Òc, mas voliá dire que caliá resòlvre de problèmas tecnics e financièrs.

Lo problèma primièr èra de canalisar los rius que venián dels penjals dels Pirenèus e del Massiu Central ; çò segond, caliá alimentar lo canal amb d’aigas de contunh, quitament dins las regions secas.

Pèire-Pau Riquet

Es nascut a Besièrs a l’entorn de 1609. Son paire es un ric òme d’afars. Se ditz d’una familha nòbla, mas aquò es pas assegurat. Gràcias a son intelligéncia, a son sens de las afars e a sa riquesa personala prepausa a Loís XIV e a son contraròtlaire de las finanças, Colbèrt, una entrepresa giganta. Son idèa : utilisar los rius de la Montanha Negra per alimentar lo Canal. Sa fortuna personala finança una partida del projècte e lo reiaume se carga del demai.

Las òbras son començadas lo 15 d’abrial de 1667 e s’acaban per la mesa en aigas de l’estanh del Taur en 1681. Calguèt sonque 15 ans, amb las possibilitats tecnicas de l’epòca, per far se rejónher las aigas atlanticas e mediterranencas. Malurosament, Pèire-Pau Riquet vegèt pas jamai son òbra acabada : morriguèt 6 meses abans la mesa en aiga completa del Canal del Miègjorn.

Ça que la, a sa mòrt, èra vengut famós dins lo monde, sabiá que son òbra seriá acabada. Per lo mercejar, Loís XIV, en 1666, lo faguèt venir nòbla.

Vauban

Lo Canal de Riquet pòrta la marca del Sénher Vauban. Una annadas aprèp sa mesa en aiga, li foguèt demandat de far de renovacions. Lo canal èra ensorrat en mai d’un endrech, las ribas esfondradas d’aquí d’alai. Calguèt bastir de ponts-canals sus mai d’un riu. Aquel arquitècte famós declarèt a prepaus del Canal : « M’auriá mai agradada la glòria de n’èsser l’autor a tot çò que faguèri o poiriái far deman ».

L’òbra del sègle

Se lògan unas dotze mila personas, per la màger part, païsans del campèstre alentorn, per carrejar de tonas de tèrra. Pèire-Pau Riquet doblèt la paga per reténer los obrièrs a las sasons secas. L’edificacion transforma la vida del país : dobèrtura de perièras, construccion de fargas, d’estables… Cal cavar sus dos cents quaranta quilomètre e bastir tres cents vint-e-uèch ponts, pòrtaigas, esclusas, bacins e tunèls.

Lo transpòrt de merças

Tre sa construccion, lo canal venguèt un ais comercial extraordinari. Bordèu importava lo blat que veniá del Lauragués e la region d’Agen mandava sas prunas secas e sas balas de tabat cap al Lengadòc. Duscas a la fin del sègle XIX, se transpòrta sul Canal del Miègjorn : aigardent, perfums, espècias, peis secat, ris, espleches, estòfas, marme, sabon, mòbles, papièr, bestial…

L’arribada del camin de fèrre, puèi lo transpòrt rotièr tuèron pichon a pichon lo transpòrt fluvial.

Lo barratge de Sant-Ferriòl

A per tòca de servar l’aiga de la Montanha Negra e d’alimentar lo Canal. Al moment de sa construccion èra lo barratge mai bèl del monde. Conten 6 milions de mètres-cubes.

Lo Pont Canal d’Agen

A la sortida oèst de la vila, se pòt remirar lo pont canal mai long de França, amb sas vint-e-tres arcas de 20 mètres de largor. Mesura 580 mètres.

Vous pouvez déposer votre article ici

Laissez-nous vos coordonnées et nous prendrons contact dans les plus brefs délais